Banken én sociale zekerheid redden - Welkom op de website van Bruno Tobback

Banken én sociale zekerheid redden

12/02/2009 - "Het was nodig om miljarden te pompen in de banksector, maar elke euro die de overheid terugkrijgt, gaat het best naar de sociale zekerheid," zegt Bruno Tobback. "Wat voor de banken geldt, geldt ook voor de sociale zekerheid. Je kan ze niet failliet laten gaan. De regering moet daarom iedere euro die terugkomt van de banken in de sociale zekerheid stoppen, bijvoorbeeld in het Zilverfonds. Daarmee kan de regering later de vergrijzing betalen." Voormalig minister van Pensioenen en sp.a-Kamerlid Bruno Tobback betreurt het dat deze uitspraken van een oppositielid moeten komen. Hij vreest dat de regering middelen uit de sociale zekerheid zal halen om het gat in de begroting te verkleinen.

Om de kosten van de vergrijzing te kunnen dragen is in 2011 een begrotingsoverschot nodig van 1,1 procent van het bbp. Dat berekende de Hoge Raad voor Financiën. Volgens Bruno Tobback, die zich op cijfers van de Nationale Bank en van de Europese Commissie baseert, zullen we dat jaar kampen met een begrotingstekort van 3 procent. Daardoor zal er de komende jaren 2,3 miljard euro minder beleidsruimte zijn. "Een bedrag waarmee je iedereen die nu geen aanvullend pensioen heeft, er één had kunnen geven, zonder dat het de bedrijven iets zou kosten," zegt Bruno Tobback. "De regering mag bij de begrotingscontrole van volgende week niet doen alsof deze cijfers niet bestaan."

De oplossing is dat het geld dat de banken nog moeten teruggeven aan de overheid, in de vorm van jaarlijkse waarborgpremies, volledig naar de sociale zekerheid gaat. Bruno Tobback schat, gebaseerd op cijfers van het Rekenhof, dat het om zo'n miljard euro per jaar gaat.

< Vorige		Volgende >

Focus

13/10/2009 -De federale regering heeft haar beleidsverklaring voorgesteld. Kamerfractieleider Bruno Tobback mist een doortastend optreden dat de toekomst voorbereidt.

De uitdagingen voor de komende jaren zijn enorm, zowel op economisch, op sociaal als op communautair vlak. Maar premier Van Rompuy en zijn regering geven ons op al die gebieden geen enkel perspectief. Bij gebrek aan eensgezindheid in zijn ploeg steekt de premier zijn vingers in de dijk in de hoop dat die dijken het houden. Maar ondertussen loopt het water al over de boord en is zijn enige hoop dat de dijk het houdt tot de volgende verkiezingen.

De inspanning die de regering van de banken vraagt, zal een maat voor niets worden. De banken zullen de waarborgpremie terugvorderen van hun klanten door de prijs van financiële producten te verhogen. Bovendien krijgen de banken een deel van de betalingen die ze dit jaar deden, terug.

Voor de elektriciteitssector geldt dezelfde redenering. De vraag om volgend jaar en daarna tussen 215 en 245 miljoen euro op te hoesten, is overigens een koopje voor Electrabel. Dit jaar legde de regering een taks van 500 miljoen euro op.

De regering is goed op weg om de belastingen te privatiseren. Ze vraagt inspanningen aan enkele bedrijven, maar past ervoor om te garanderen dat die inspanningen niet doorgerekend worden aan de klanten. Uiteindelijk zijn het dus die klanten, namelijk alle Belgen, die de belastingverhogingen moeten ophoesten.

De ‘rustige vastheid' waarmee premier Van Rompuy in zijn regeringsverklaring uitpakte, kan niet verbloemen dat de echte uitdagingen voor dit land worden doorgeschoven naar de toekomst. Intussen groeit de schuldberg weer aan een razend tempo aan en zullen de toekomstige generaties de factuur betalen voor het ontwijken van de echte uitdagingen van vandaag.