De uitdagingen voor de komende jaren zijn enorm, zowel op economisch, op sociaal als op communautair vlak. Maar premier Van Rompuy en zijn regering geven ons op al die gebieden geen enkel perspectief. Bij gebrek aan eensgezindheid in zijn ploeg steekt de premier zijn vingers in de dijk in de hoop dat die dijken het houden. Maar ondertussen loopt het water al over de boord en is zijn enige hoop dat de dijk het houdt tot de volgende verkiezingen.

De inspanning die de regering van de banken vraagt, zal een maat voor niets worden. De banken zullen de waarborgpremie terugvorderen van hun klanten door de prijs van financiële producten te verhogen. Bovendien krijgen de banken een deel van de betalingen die ze dit jaar deden, terug.

Voor de elektriciteitssector geldt dezelfde redenering. De vraag om volgend jaar en daarna tussen 215 en 245 miljoen euro op te hoesten, is overigens een koopje voor Electrabel. Dit jaar legde de regering een taks van 500 miljoen euro op.

De regering is goed op weg om de belastingen te privatiseren. Ze vraagt inspanningen aan enkele bedrijven, maar past ervoor om te garanderen dat die inspanningen niet doorgerekend worden aan de klanten. Uiteindelijk zijn het dus die klanten, namelijk alle Belgen, die de belastingverhogingen moeten ophoesten.

De ‘rustige vastheid' waarmee premier Van Rompuy in zijn regeringsverklaring uitpakte, kan niet verbloemen dat de echte uitdagingen voor dit land worden doorgeschoven naar de toekomst. Intussen groeit de schuldberg weer aan een razend tempo aan en zullen de toekomstige generaties de factuur betalen voor het ontwijken van de echte uitdagingen van vandaag.